‘Steppen is het rijden op een step’. Zo staat het tenminste op Wikipedia. Hoe verzin je het ? ‘De step of autoped wordt verder gebruikt als middel van vervoer en ontspanning’. En geloof het of niet, er bestaat zelfs een Nederlandse Autoped Federatie, de NAF. ‘ Het landelijk overkoepelend step-orgaan”.
Ik moest er een beetje om gniffelen toen ik dat las. En al helemaal toen ik ook nog las dat de step haar intrede deed tegen het einde van de 20ste eeuw en dat de Nederlandse Autoped Federatie deze wereldwijde ‘rage’ profileert als menselijk ‘oer’-vervoer dat ook in de 21e eeuw breed inzetbaar zal kunnen zijn.

Dat de step ook autoped wordt genoemd verbaast mij nog het minst want zo noemde onze vader zo’n ding ook, toen wij die aan het begin van de jaren vijftig, van de 20ste eeuw, cadeau kregen, mijn broer en ik. Of wij ze voor onze verjaardagen kregen of zo maar weet ik niet meer.
Dikke banden, een houten plank waar je met één been (bij voorkeur je linker) op moest staan en een recht-toe-recht-aan stuur. Met je rechter been zette je dan af om voldoende vaart te maken. Tien jaar later had mijn andere broer zelfs een (fiets) bel op zijn stuur en hing er een vlaggetje aan. Voortschrijdende ontwikkelingen.

Mijn broer en ik stepten er viermaal per dag op naar onze school aan de Scheveningselaan in Kijkduin. Tweemaal heen en tweemaal terug, want tussen de middag gingen wij thuis onze boterhammetjes eten. Het laatste stukje naar huis over een vrij liggend fietspad met grind.
Het was ook precies daar dat, op een middag, het voorwiel van mijn broers step losraakte en zijn eigen weg ging. Broer ook, maar dan over zijn stuur. Zijn val was niet meer te stuiten. Gelukkig was het nog maar een klein stukje naar huis. Broer droeg de step aan het stuur en ik ontfermde mij over het losgeraakte wiel.
Met een bebloed voorhoofd waar een stukje grind uitstak kwamen wij thuis, waar broer liefdevol werd verzorgd en getroost door onze zorgzame moeder. Gevolg was wel dat wij de volgende dagen lopend naar school moesten, want ik was uiteraard loyaal aan mijn broer en liet mijn autoped ook thuis.

De autoped was dus al in het midden van de 20ste eeuw een belangrijk vervoermiddel in ons nog zo jonge leventje.

Intussen maken heel andere voertuigen de openbare weg onveilig en buigen al twee regeringen zich over de vraag of zij die fat bikes kunnen verbieden. Recent is er weer een werkgroep voor geformeerd en bedenken de fabrikanten intussen hoe zij eventuele maatregelen kunnen omzeilen en zie ik steeds meer elektrische steps. De ontwikkelingen staan niet stil.

Ernst
27 april. 2026