Columns

NOSTALGIE

Het schijnt zo te zijn dat naarmate je ouder wordt, je korte termijn geheugen minder wordt maar je lange termijn geheugen steeds beter. Dat is een van de dingen waardoor ik langzaam maar zeker niet meer kan ontkennen dat ik tot de ouderen behoor.

Vandaag vond ik op Whatsapp een filmpje met de titel “de jaren 60 en 70”. Het duurt maar vier minuten maar er zit voor uren aan herinneringen in. De ohhh ja’s waren niet van de lucht. Pure nostalgie dus.

De Solex van mijn vriendinnetje waarop ik, met haar achterop, mocht rijden als zij mij zondagsavonds naar het station bracht als ik weer voor twee weken soldaatje ging spelen. Gevaarlijke dingen vooral als je met 30 kilometer per uur een lekke voorband kreeg.

De kolenkit, wij hadden er twee, waarmee ik in de kelder (vier etages lager) kolen voor twee dagen moest halen. Naar beneden met de lege kolenkitten ging nog wel, maar vier etages naar boven was geen pretje. Bovendien zag je zo zwart als roet door het opscheppen en in de kolenkit gooien van de antraciet.

De knijpkat, een vooroorlogse alternatieve zaklantaarn, die mijn vader gebruikte als hij mijn broertje en ik naar vierhoog achter bij mijn opa en oma bracht, als wij daar een weekendje logeerden. Legergroen was hij en na vier etages had vader een zere hand van het ‘knijpen’.

De bandrecorder die wij voor het eerst zagen toen een collega van onze vader die meebracht tijdens een avondlijk bezoekje. Toen wij, volledig tegen onze zin, ’s avonds om acht uur naar bed moesten had die collega stiekem een microfoon onder ons bed had gezet. Iets wat mijn broertje en ik niet hadden gemerkt. Later hoorden onze vader en moeder en die collega dat wij niet zulke aardige dingen over die collega hadden gezegd. Ze hadden er hartelijk om gelachen zeiden ze.

Het lavet in de badkamer. Een soort kleine badkuip die destijds vooral werd geplaatst in sociale huurwoningen. Een uiterst onhandig ding waar je in moest klimmen als je eenmaal in de week “in bad” mocht. Het wonderlijke aan het ding was dat er ook een langzaam wasser in geplaatst kon worden. Dat scheelde de aanschaf van een dure wasmachine.

De toonbank in de platenzaak met daarin meerdere draaitafels. Regelmatig ging je daar naar toe. Dan zocht je een langspeelplaat uit, kreeg een koptelefoon op je hoofd en luisterde bijna de hele LP af om te kunnen beslissen of je die plaat wel wilde kopen. Als het druk was werd je er dringend op gewezen dat dat toch niet de bedoeling was. Eén of twee nummers vond de strenge verkoper genoeg, want er stonden immers nog andere mensen te wachten.

Het veelkleurige testbeeld op de televisie. Een testbeeld wat vooral verscheen bij storingen en die waren er destijds nogal eens. Het testbeeld wat ook verscheen als je de TV te vroeg inschakelde. Regelmatig zagen wij dat beeld als wij weer eens te vroeg bij de buurvrouw waren om Tante Hannie te kijken. De buurvrouw was een van de eerste die een televisie bezat en waar een hele reeks kinderen uit de straat op woensdagmiddag om vier uur naar ‘de verrekijker’ mochten komen kijken.

En zo waren er nog wel twintig andere beelden die mijn harde schijf activeerden. Het waren vier minuten die mijn middag weer goed maakten en die mij aanspoorden om helaas slechts enkele van die herinneringen hier op te schrijven.

Hoc est vivere bis vita posse priore frui.
“Wie van zijn/haar herinneringen kan genieten leeft tweemaal.”

Openingsfeest de Wonnebald

Kwam het door de vrolijk gekleurde uitnodiging die wij, bewoners van De Componist, enkele weken geleden in onze postbox aantroffen? Of wilden we wel eens zien wat er na al die maanden van het verbouwen en inrichten van de nieuwe school tot stand was gekomen? Hoe dan ook, ik zag afgelopen zaterdag heel wat buren naar het Openingsfeest en de Lente Bazaar toestromen. Vanaf 10.30 uur was het al een drukte vanjewelste. Er waren veel kraampjes met vaak zelfgemaakte spulletjes en hapjes, met mooie edelstenen en sieraden. Allerlei activiteiten stonden op het programma. En … er was een speciaal welkomstcadeautje voor ons, buurtbewoners. Want ze wisten bij de school natuurlijk wel dat wij vaak het timmeren en zagen en boren en de aanlevering van allerlei bouwmaterialen voor lief hebben moeten nemen!

Kinderen, ouders, grootouders en belangstellenden verzamelden zich bij de leuk versierde ingang om naar de opening en het welkomstwoord van de directeur te luisteren. Daarna liep iedereen over de speels aangelegde paadjes over het terrein. Overal is hout voor gebruikt: voor de hekjes, voor de speeltoestellen en voor de afscheiding van het terrein. Achter de school is een ‘natuurspeeltuin’ aangelegd, waarbij gebruik is gemaakt van natuurlijke materialen: hout, zand en water.

Ik werd voorgesteld aan de directeur van de school, Bram Dusschoten. Hij vertelde met trots dat in dit gebouw een bijna integraal kindcentrum gevestigd is. Vanaf 0 tot aan het eind van de basisschool kan een kind hier terecht: er is een BSO (buitenschoolse opvang) aan de ene kant van het gebouw en de basisschool Wonnebald met groep 1 t/m 8 (oftewel 2 kleuterklassen en 6 basisschool klassen) aan de andere kant. De BSO heeft dezelfde visie, maar een eigen bestuur.

Het geheel is gebaseerd op antroposofische principes, met aandacht voor ‘hoofd, hart en handen’. Niet alleen het cognitieve, maar ook het gevoel en de wil van het kind worden aangesproken (op de website www.wonnebald.nl is hierover meer te lezen).

Bram is enthousiast over het idee dat er vanuit De Componist zoveel belangstelling is voor deze school en vindt dat er zeker mogelijkheden tot samenwerking zijn. Tijdens de ‘ambachtenperiode’ zouden bewoners van ons gebouw aan de leerlingen kunnen vertellen over een bepaald ambacht of beroep dat ze vroeger hebben beoefend. Zo kan er een wisselwerking tussen jong en oud ontstaan! Als schrijfster heb ik enkele jaren geleden aan leerlingen uit groep 3 en 4 van deze school tijdens de ‘schrijfperiode’ een cursus gedichtjes schrijven gegeven, tot groot plezier zowel van mij als van de kinderen!

Bram vertelde me dat hij – als er belangstelling voor is – graag een keer naar De Componist zou willen komen om meer over de visie en de gang van zaken op de Wonnebaldschool te vertellen.

Mia Meijer
2 juni 2026