Columns

Op deze pagina verschijnen zo nu en dan columns en/of gedichten, geschreven door medebewoners. Vindt u het leuk om ook eens zo’n column of gedicht te schrijven? Wij plaatsen deze graag. U kunt uw bijdrage dan insturen naar redactie@decomponist.info. Let erop dat de column en/of gedichten niet meer dan 500 letters en tekens bevatten en voeg zo nodig een bijpassende foto toe. Zorg dat u de foto in de hoogste resolutie toestuurt.

HET WESPENNEST

Waren het wespen? Die levendige, om niet te zeggen fanatiek heen en weer vliegende insecten op mijn balkon, die af en toe opeens hoog opvlogen, de blauwe lucht tegemoet? Ze staken me niet, maar prettig zitten was het niet meer, dus de balkondeur en de ramen aan die kant bleven dicht. Jammer, de nazomerweken veranderden in aangename herfstdagen en in de zon op het balkon zitten was onmogelijk. De buren boven mij, op de hoogste étage, waren niet thuis en hadden dus niets in de gaten. De buurvrouw beneden mij bleek er wel last van te hebben en enkele dagen geleden besloot ik maar eens onze woonconsulent op de hoogte te stellen. Die stond verrassend snel met een collega voor de deur en de situatie werd uitgebreid bekeken. Zij deden iets waar ik nog niet op gekomen was: aan de linkerkant van het balkon staan en de blik langs de zijmuur van het gebouw omhoog richten. En ja hoor, daar helemaal in het hoekje, tegen de hoogste balkonrand aan, hing een bolvormig nest, bedekt met insecten die er zwart uitzagen, niet meer geel. Wie weet waren het wel de zo gevreesde hoornaars!
Hier moest ingegrepen worden, dat was duidelijk.
De woonconsulent schakelde een ‘plaagdiermanagement’ in en gisteren kreeg ik een mailtje dat ze vanochtend om acht uur zouden komen om een eind te maken aan de overlast. Keurig op tijd arriveerde een vriendelijke jongeman, die kennelijk zin had in dit eerste karwei van de dag. Eerst kwam hij de situatie in ogenschouw nemen en meteen kwam het vonnis: “Dit is een groot hoornaarsnest met minstens honderd hoornaars”. Dat was even schrikken!
De jongeman ging weer naar beneden om zijn imkerpak, hoed, handschoenen en masker uit de auto te halen. Hij pompte een giftige vloeistof omhoog uit een grote jerrycan en richtte een tijdlang de spuit op het hoge nest.
Eigenlijk was het karwei vrij snel klaar en toen hij binnenkwam en alle attributen weer ‘in zijn hoed’ zette, legde hij mij uit dat de insecten eerst verdoofd werden en dat het gif daarna zijn werk ging doen om ze binnen enkele uren te doden.
“Jammer dat ze deze plek hebben uitgekozen, terwijl ze iets verderop in een boom in alle rust hadden kunnen nestelen”, zei hij. Hij liet mij de raten zien, die in stukjes naar beneden waren gevallen en waar geen honing aan te pas komt, maar die door het speeksel van de insecten gevormd worden. Ze zagen er papierachtig uit, volkomen symmetrisch. Wat kunstig allemaal!
Ik hoorde dat de koningin nog in het nest moest zitten, trouw omringd door haar volkje, en dat er altijd bij de ingang van het nest twee wachters op de uitkijk staan om ongewenste indringers tegen te houden. Alles perfect geregeld dus, maar op dit moment werd dit hele nest met (hopelijk!) al zijn bewoners uitgeroeid.
Enerzijds tragisch, maar het is een feit dat de mens wel moet ingrijpen als dieren zich te dichtbij wagen en ons bestaan bedreigen.

Mia Meijer
1 oktober 2026

Eerdere columns van Ernst vindt u hier

Eerdere columns en gedichten van Mia Meijer vindt u HIER

Eerdere column van Cato van der Ploeg