Vandaag zit ik iets te naaien en heb ik een knoop nodig.Een blauwe knoop, en die kom ik in mijn ‘knopendoos’ niet tegen.
In zulke gevallen belde ik Nel altijd op en dan mocht ik meteen naar haar toe om in haar knopenvoorraad te kijken. Tijdens het zoeken vertelde Nel de verhalen die bij de verschillende knopen in haar opkwamen.
Die kleine witjes had ze over van een door haar ontworpen en gemaakte trouwjurk. De grote zwarte kwamen van een winterjas.
Het ronde knoopje van parelmoer, nog in z’n plastic verpakking, zat bij een deftig herenoverhemd dat ze ooit gekocht had.

Mijn moeder had ook zo’n knopendoos waar mijn vingers eindeloos in rond rommelden, en ook bij haar kwamen herinneringen op over de herkomst van de knopen. Maar mijn moeder is er al lang niet meer.
En nu kan ik ook aan Nel niets meer vragen.
“Nel hoe repareer ik het gaatje in dit vest?”
“Nel, vind je niet dat deze trui me dik maakt?”
“Nel, kan ik de kraag van deze jas veranderen? Ik vind hem zo groot!” (antwoord van Nel: “Niets aan veranderen, Mia. Zo hoort die kraag en die staat je heel mooi”.)
“Dank je Nel, voor die zijden lap stof. Daar ga ik mijn kussens mee overtrekken”.
“Nel, ik had succes met je tip die je me gaf om stukjes forelfilet aan die courgettesoep toe te voegen. Nog bedankt!”
“Nel, kan ik nog iets voor je doen?”
Nee, ik kan niets meer voor Nel doen.
Zij kan niets meer voor mij doen en aan haar kan ik niets meer vragen.
Zij is onlangs op 97-jarige leeftijd rustig overleden.
Rust zacht, lieve Nel.

Mia Meijer
14 april 2026