In de voordeur van onze kleine 3-kamer portiekwoning in Loosduinen zat een klein vierkant raampje. Je weet wel zo’n ding met een draaislotje achter een gehaakt gordijntje. Dat was jarenlang het startpunt voor onze Sinterklaasavond.

Klokslag zeven uur, ik heb het niet helemaal meer paraat dus het kan ook klokslag 8 uur zijn geweest, werd de avondrust plotseling hevig verstoord door een driftig gebonk op de voordeur. Verstijfd van schrik bleven wij in onze stoelen zitten. Maar aangemoedigd door onze vader slopen wij toch maar even naar de gang. Vader was kennelijk ook een schijtebroek want hij liet ons altijd voorgaan.

Eenmaal in de gang, ik weet niet meer wie voorop liep ik in ieder geval niet, stak er een hand met een witte handschoen door dat voordeur raampje. Een gehandschoende hand die met flinke vaart tot drie- viermaal toe van die harde pepernoten en andere zoetigheid de gang in smeet. Of de witte handschoen aan Sinterklaas zelf toebehoorde of aan Zwarte Piet is ons nooit duidelijk geworden. Achteraf denk ik aan Zwarte Piet want zo’n oude man met baard kon nooit zo hard smijten. Na de vierde worp durfden wij eindelijk richting voordeur te lopen. Je zou door die harde pepernoten immers nog gewond kunnen raken.

Opnieuw aangemoedigd door onze vader opende een van ons nieuwsgierig de voordeur. Van de Sint noch Zwarte Piet was nog enige spoor te bekennen, maar misschien wilden wij dat ook helemaal niet. Voor de deur stond een grote jute zak met een touw en een label dichtgeknoopt. Op de label stond met grote rode letters “familie Leupen”.
Mijn vader pakte de zak op en nam hem op zijn rug mee naar de huiskamer. Ik verdenk onze moeder ervan dat zij daarna stiekem dat voordeurraampje weer op slot draaide.

Daarna begon het “feest” van het uitpakken. Gedichten waren er niet. Daar was Sint destijds kennelijk niet zo goed in. Veel van de kadootjes waren snoepgoed, zoals chocoladeletters van de HEMA en marsepeinen wortelen. Maar klein speelgoed en boekjes waren er ook wel bij. Samen met een kop chocolademelk en een stukje banketletter maakte dat het Sinterklaasfeest in huize Leupen compleet.

De dag na het feest hoorden wij op het nieuws en lazen wij in de Haagsche Courant dat de Sint weer was teruggevaren naar Spanje. Het voordeur raampje bleef weer een jaar lang hermetisch afgesloten. Maar onwillekeurig keek ik de eerstvolgende weken, als het donker was, even in die richting. Je wist maar nooit zo alleen op die donkere gang. 

Ernst Leupen
20 november 2025

Hieronder vind je een leuke foto-impressie van de op 16 november 2025 gehouden pubquiz.

Vanmorgen hoorde ik op de radio iemand vertellen dat zij vandaag 50 jaar getrouwd is.
Zij noemde die 50 jaar een rollercoaster.
Omdat ik dat niet zo goed snapte heb ik “rollercoaster” maar eens even opgezocht op Google en Wikepedia.
Wat blijkt ? Het heeft een aantal betekenissen namelijk achtbaan, roetsjbaan of glijbaan.
Een roetsjbaan was, zo heb ik begrepen, een Russisch vermaak op het ijs met sleden.
In het Frans heet het ook een “Montagne Russe”.

Maar meestal bedoelen wij met een rollercoaster een achtbaan.
Zo’n eng ding waar je in een soort bakje stapt, al of niet met meerdere “liefhebbers”, en waarin je dan vervolgens met een duizelingwekkende vaart in allerlei bochten en dalen naar beneden wordt gestort. Meestal zie je dan ook krijsende en gekke bekken trekkende mensen, die als ze beneden zijn soms ook nog misselijk zijn. Ik ben er nooit aan begonnen want ik werd vroeger al misselijk in een simpele draaimolen.

Een glijbaan is een totaal ander verhaal. Je moet naar boven klimmen, soms maar een paar meter en soms naar duizelingwekkende hoogte. Daarna ga je op je kont zitten en laat je jezelf naar beneden glijden. Soms stijl en recht en soms met heel veel bochten. Uiteindelijk belandt je gewoon maar wel heel snel op de grond. Veel mensen, maar vooral kinderen, rennen vervolgens terug naar de trap om zich opnieuw en herhaaldelijk naar beneden te laten glijden. Daar komt waarschijnlijk de uitdrukking “ ups en downs” vandaan.

Maar nu snap ik toch wel een beetje wat die mevrouw bedoelde.
Elk huwelijk kent ups en downs en bochten. En als je dus al 50 jaar getrouwd bent heb je samen al die ups en downs en bochten overleefd. Soms ben je misschien wel eens bijna uit de bocht gegleden en soms heb je misschien wel eens heel veel moeite gehad om weer bovenaan die glijbaan te komen. Soms heb je misschien ook wel eens getwijfeld, als je uiteindelijk weer boven was, of je jezelf eigenlijk nog wel weer naar beneden wilde laten glijden.

Alhoewel ik die beeldspraak uiteindelijk wel begrijp, houd ik het er toch maar op dat je die 50 jaar alleen maar kan bereiken door liefde voor elkaar, wederzijds respect, vertrouwen, eerlijkheid, samen spreken en samen zwijgen, alles samen en toch jezelf zijn en samen winnen en verliezen. Daar heb ik geen glijbaan voor nodig.

Ik kan het weten want wij zijn inmiddels al 56 jaar getrouwd.