Op deze pagina verschijnen zo nu en dan columns en/of gedichten, geschreven door medebewoners. Vindt u het leuk om ook eens zo’n column of gedicht te schrijven? Wij plaatsen deze graag. U kunt uw bijdrage dan insturen naar redactie@decomponist.info. Let erop dat de column en/of gedichten niet meer dan 500 letters en tekens bevatten en voeg zo nodig een bijpassende foto toe. Zorg dat u de foto in de hoogste resolutie toestuurt.
MIJN BELGISCHE HULPJE
Bijna elke dag in de taxi vragen mensen zich hardop af, hoe zo’n “ding” eigenlijk werkt. Ze bedoelen mijn TomTom. “Het lijkt mij een klein wonder, meneer “.
Natuurlijk bevestig ik dat onmiddellijk, maar voeg daar dan aan toe dat “dat ding” mijn secretaresse is die mij dagelijks door ons drukke en overvolle landje loodst. Dan probeer ik uit te leggen in eenvoudige bewoordingen hoe “dat ding” werkt, maar meestal is de betrokken dame (want dat zijn mijn passagiers meestal) dan al snel het spoor bijster.
Nou zou ik op dat moment natuurlijk kunnen zeggen dat “dat ding” er nou juist is om mij NIET het spoor bijster te laten raken, maar ik denk dat ik het dan nog veel ingewikkelder maak.
Niettemin heeft mijn “secretaresse” mij al heel vaak geholpen bij het oplossen van, op het oog, schier onoplosbare problemen. Vrijwel dagelijks meldt zij mij dat er weer een snellere route is gevonden en vraagt mij dan keurig of ik die nieuwe route ook wil nemen. Meestal geef ik dan als antwoord, ja graag en vervolgens heb ik dan weer 3, 4 of 10 of meer minuten gewonnen.
“Het is een Belgische vrouw” merken ook veel passagiers heel alert op. Inderdaad, ik ben gek op Belgische vrouwen. Ooit had ik een Belgisch vriendinnetje. De dochter van een warme bakker in Maldegem, off all places. Ik heb nog niet uitgezocht of die plaats ook in de TomTom staat, maar dat zal heus wel.
Mijn “Belgische secretaresse leidt mij langs en door plaatsen en dorpjes waar ik werkelijk nog nooit van heb gehoord. En dat terwijl ik vroeger nooit mee mocht doen met aardrijkskundige namen bij Pim Pam Pet. Ik wist er teveel en won dus altijd.
Gisteren moest ik van Groesbeek naar Posterholt met de taxi. Groesbeek wist ik nog wel, want daar lopen geloof ik de wandelaars tijdens de vierdaagse doorheen. Maar van Posterholt dacht ik toch echt dat het ergens in Noord Oost Groningen lag. Als mijn Belgische secretaresse er niet was geweest was ik toch mooi de hele verkeerde kant op gereden. Posterholt ligt namelijk onder Roermond.
Die topografische kennis van mij valt dus ook wel mee!
Ik had ruimschoots de tijd, dus vroeg ik mijn secretaresse om de snelwegen te mijden. Onmiddellijk zag ik dat de rit bijna één uur langer zou duren. Ik had de tijd en dus zei ik “akkoord”.
De volgende anderhalf uur kwam ik door plaatsjes als Oploo, Westerbeek, Vredepeel, Ysselsteyn en Evertsoord om tot slot in Melick nog even een bakkie koffie te doen. Ik heb vol verbazing rondgekeken naar wat aan mij voorbijging.
In Posterholt was ik net mijn Belgische secretaresse aan het bedanken voor de mooie rit, toen mijn volgende passagiers al klaar stonden om weggebracht te worden. Zij moeten minstens even hebben gedacht, dat ze nu wel een hele rare chauffeur kregen. Maar hebben dat niet uitgesproken.
Gelukkig maar anders had ik opnieuw de werking van de TomTom moeten uitleggen en daar had ik even geen zin in. De twee moesten naar Spijkenisse, waar ik ze rechtstreeks en via de snelweg in krap twee uur heen reed.
Ben benieuwd waar mijn Belgische secretaresse mij vandaag weer heen brengt.
Ernst
27 maart 2012
365 KINDEREN
Een column van Cato van der Ploeg gepubliceerd in 2019 in “loos achter de duinen”.
Er mogen geen bomen gekapt worden aan de Laan van Meerdervoort, zegt Wim de Bie. “Ik heb er als kind gespeeld en dat bos moet blijven. Geen nieuwbouw in het bos”. Er werd gedemonstreerd en de strijd werd gewonnen. Achter het bos werd ‘de Componist’ gebouwd. De Componist genoemd, omdat het in de Componistenbuurt staat.
We hadden de plattegrond gezien en dachten: daar willen wij wonen. Ee prachtig stukje Loosduinen. Meer en Bos aan de overkant en natuurlijk Kijkduin. Op loopafstand van het dorp Loosduinen, met de mooie molen en grachten. Waar in `Nederland vind je nog zo’n mooie locatie?
Ik woon er nu 6 jaar en zou met niemand willen ruilen. Loosduinen is the place for me!
In de Componist wonen mensen van verschillende pluimage en zij hebben er achter het bos hun eigen nestje gecreëerd. Hoewel er geen eitjes meer worden ingelegd, want het gebouw is voor 50-plussers, maar fluiten kunnen ze wel, hoewel, dat zijn er ook niet zoveel tegenwoordig.
Het leven is goed in het enige appartementencomplex dat in een natuurbos is gebouwd. Dat is uniek in Nederland. Bedankt, de Bie en vrienden! Als kers op de taart is ook de prachtige villa Ockenburgh in ere hersteld.
En dan is er ook nog de legende van Loosduinen: Margaretha van Hennenberg zou in het jaar 1276 op één dag 365 kinderen hebben gebaard. Volgens mij was dat een druiventros maar het legde Loosduinen geen windeieren; door dat mirakel werd de abdijkerk in Loosduinen een bedevaartsplaats voor onvruchtbare vrouwen.
Zo heb elk nadeel zijn voordeel!
Cato van der Ploeg
17 januari 2026
Dank voor de tip Mia. Op een PC, een laptop en een tablet is prima te zien van wie welke column is. Die pagina’s hebben namelijk twee kolommen. Het blijkt echter dat dit minder goed te zien is op een mobiele telefoon. Wij hebben dit opgelost door onder iedere column ook nog een keer de naam van de auteur te plaatsen.
De webredactie.
Leuke collumn Ernst. Is dit een waar gebeurd verhaal? Maak je echt zulke lange ritten?
Klopt Ger. Natuurlijk geanonimiseerd maar waar gebeurd. Met 2-3 dagen in de week reed ik ruim 60.000 – 80.000 km per jaar. en zag ik de kleinste dorpjes in heel Nederland.
Weer een leuk verhaal. Soms denk ik “wat moet nu nog met de Nieuwsbrief van de componist” maar dan denk direct toch erg leuk om op de hoogte te blijven van de mensen en de plek waar we met plezier 12 jaar hebben gewoond.
Meesterlijke column, Cato!