Hieronder vind je een leuke foto-impressie van de op 16 november 2025 gehouden pubquiz.

Vanmorgen hoorde ik op de radio iemand vertellen dat zij vandaag 50 jaar getrouwd is.
Zij noemde die 50 jaar een rollercoaster.
Omdat ik dat niet zo goed snapte heb ik “rollercoaster” maar eens even opgezocht op Google en Wikepedia.
Wat blijkt ? Het heeft een aantal betekenissen namelijk achtbaan, roetsjbaan of glijbaan.
Een roetsjbaan was, zo heb ik begrepen, een Russisch vermaak op het ijs met sleden.
In het Frans heet het ook een “Montagne Russe”.

Maar meestal bedoelen wij met een rollercoaster een achtbaan.
Zo’n eng ding waar je in een soort bakje stapt, al of niet met meerdere “liefhebbers”, en waarin je dan vervolgens met een duizelingwekkende vaart in allerlei bochten en dalen naar beneden wordt gestort. Meestal zie je dan ook krijsende en gekke bekken trekkende mensen, die als ze beneden zijn soms ook nog misselijk zijn. Ik ben er nooit aan begonnen want ik werd vroeger al misselijk in een simpele draaimolen.

Een glijbaan is een totaal ander verhaal. Je moet naar boven klimmen, soms maar een paar meter en soms naar duizelingwekkende hoogte. Daarna ga je op je kont zitten en laat je jezelf naar beneden glijden. Soms stijl en recht en soms met heel veel bochten. Uiteindelijk belandt je gewoon maar wel heel snel op de grond. Veel mensen, maar vooral kinderen, rennen vervolgens terug naar de trap om zich opnieuw en herhaaldelijk naar beneden te laten glijden. Daar komt waarschijnlijk de uitdrukking “ ups en downs” vandaan.

Maar nu snap ik toch wel een beetje wat die mevrouw bedoelde.
Elk huwelijk kent ups en downs en bochten. En als je dus al 50 jaar getrouwd bent heb je samen al die ups en downs en bochten overleefd. Soms ben je misschien wel eens bijna uit de bocht gegleden en soms heb je misschien wel eens heel veel moeite gehad om weer bovenaan die glijbaan te komen. Soms heb je misschien ook wel eens getwijfeld, als je uiteindelijk weer boven was, of je jezelf eigenlijk nog wel weer naar beneden wilde laten glijden.

Alhoewel ik die beeldspraak uiteindelijk wel begrijp, houd ik het er toch maar op dat je die 50 jaar alleen maar kan bereiken door liefde voor elkaar, wederzijds respect, vertrouwen, eerlijkheid, samen spreken en samen zwijgen, alles samen en toch jezelf zijn en samen winnen en verliezen. Daar heb ik geen glijbaan voor nodig.

Ik kan het weten want wij zijn inmiddels al 56 jaar getrouwd.

Nou ja! Scootertje, zeg maar gerust een Scooter.
Het zou wat overdreven zijn om de Heinkel scooter de Rolls Royce onder de scooters te noemen maar het was wel een zusje of een broertje, zo je wilt, van de Heinkel vliegtuigen.

Ernst Heinkel (nee geen halfbroer of zoiets) richtte in 1922 de Heinkel –Flugzeugwerke in Warnemunde Rostock op. En ging vanaf ongeveer 1950 scooters bouwen.
Het waren ietwat lompe, hoekige verschijningen met een grote buddyseat. Achterop zat een groot achterlicht in de vorm van een soort vleugel met geïntegreerde richtingaanwijzers.

Via de dochter van een bevriende familie van mijn ouders, die bij de Rijkspolitie in Harderwijk werkte, kon ik een puntgaaf exemplaar overnemen. De dochter reed er dagelijks mee van Nunspeet naar Harderwijk v.v. Maar bij een beetje zijwind kon ze “het ding” bijna niet op de weg houden want hij was behoorlijk zwaar en zijwindgevoelig . Ik bedoel natuurlijk die Heinkel en niet die dochter.

Tja, en dan moet je natuurlijk je motorrijbewijs gaan halen. In die tijd kreeg je dan nog een zogenaamd proefgebied aangewezen waarin je naar hartenlust mocht oefenen. Bovendien moest je dan een blauw LES bordje aanschaffen en aan je kenteken vastmaken. Maar ja, dan kon ik dus niet naar mijn verloofde, die natuurlijk net buiten het oefengebied woonde. Dus, op het gevaar af een keer staande gehouden te worden door een overijverige veldwachter, besloot ik dat blauwe bordje maar niet te monteren.

Ik oefende er lustig op los, al of niet met mijn meissie achter op de buddyseat. En natuurlijk stak ik bij het veranderen van mijn rijrichting niet mijn hand uit, maar gebruikte de geïntegreerde richtingaanwijzers. Ik had ze toch niet voor niets. 3 Maanden lang werd ik niet aangehouden. Ik gedroeg me dan ook keurig.

Op de dag van het rijexamen kreeg ik van de examinator echter te horen, dat de lichtjes van de richtingaanwijzer te dicht bij elkaar zaten en dus niet mochten worden gebruikt. Ik moest dus weer mijn handen gebruiken bij het richting veranderen.
Vol enthousiasme en volledig overtuigd van mijn stuurmanskunsten vertrok ik bij het CBR. Volgens instructies van de examinator moest ik eerst tweemaal rechts en daarna links. Keurig stak ik mijn rechterhand tweemaal uit en daarna mijn linker.
Bij terugkomst was de examinator tevreden over mijn rijkunsten maar er klonk een maar. Het zal toch niet waar zijn, dacht ik, dat ik toch gezakt ben en nog een paar maanden door moet “oefenen”.
Nee, zei de allervriendelijkste man. “U bent wel geslaagd maar als u linksaf gaat moet u niet ook u rechterrichtingaanwijzer aanzetten. Dat leidt al snel tot ongelukken. Ik vergeef het u want vanaf vandaag gaat u waarschijnlijk gewoon weer de geïntegreerde richtingaanwijzers gebruiken”. Door de laagstaande zon had ik te laat gemerkt dat op het kleine dashboard het lampje van de richtingaanwijzer knipperde.

De man had gelijk en een paar dagen later kon ik de A op mijn rijbewijs laten bijschrijven.
Een week later werd ik buiten het proefgebied voor een routinecontrole aangehouden door een overijverige veldwachter, maar alles was in orde en hij zei niets over mijn gebruik van die richtingaanwijzers.

Ernst
17 augustus 2025