De laatste punt

Bijna twintig jaar geleden begon ik met het schrijven van korte verhaaltjes. Gewoon voor mijzelf en voor wat vrienden en kennissen. Over de buurt, vakanties, familie, huisdieren, soms een mening over wat er in de wereld gebeurde en soms alleen maar een gedachte die toevallig voorbij kwam wandelen.

Later bleken die stukjes ineens een naam te hebben: columns. Dat klonk meteen een stuk serieuzer dan “ik tik af en toe een verhaaltje”. Daar hoorde blijkbaar zelfs een eigen website bij en zo ontstond ernstleupen.nl. Hoe verzin je het? De site bestaat overigens niet meer.

Soms waren de verhalen echt gebeurd, soms een beetje aangedikt en soms volledig uit mijn duim gezogen. Zoals het avontuur in St. Croix de Baudet, waar een kapelaan, twee kwajongens en een doos rondvliegende eurobiljetten samen zorgden voor een verhaal dat natuurlijk keurig thuishoorde in de categorie “fake nieuws”.

Toen wij in De Componist kwamen wonen ging de pen gewoon door. Vanaf 2017 verscheen er op onze eigen website bijna iedere maand wel een nieuwe column. Tot mijn plezier — en soms mijn verbazing — werden ze ook nog gelezen.

In 2019 verzamelde ik 31 van mijn favoriete pennenstreken in het boekje Een jaartje bloggen – een bundel pennenstreken. En de afgelopen tijd werkte ik aan mijn levensverhaal, misschien wel de langste column die ooit uit mijn toetsenbord is gekomen.

Maar nu wordt het tijd om achter mijn columns voor De Componist geen komma meer te zetten, maar een punt. Niet omdat de inspiratie op is of omdat mijn verhalen te lang worden (al zullen daarover ongetwijfeld verschillende meningen bestaan), maar gewoon omdat het goed is zo.

Mijn pen verdwijnt niet voorgoed. Voor een verslagje van een mooie, of soms droevige  gebeurtenis zal ik hem vast nog weleens oppakken.

Maar de columns voor De Componist sluit ik hiermee af. Met een glimlach. En met een punt.

Ernst
10 juli 2026