In de afgelopen weken kon u laten weten of u akkoord gaat met de oprichting van een nieuwe Bewonerscommissie de Componist.

U heeft hierop in groten getale gereageerd. Wij willen u daar oprecht hartelijk voor bedanken.

Zoals u weet zijn er in ons complex 155 huisnummers, waarvan er twee (249 en 297) van Woonzorg Nederland zijn en één (251) van de voormalige Bewonerscommissie en nu van de Activiteitencommissie. Drie woningen staan al geruime tijd leeg en van drie huurders is bekend dat zij langdurig afwezig zijn en dus niet hun stem konden uitbrengen. Uiteindelijk konden er dus 146 huurders hun stem uitbrengen. Hieronder ziet u een overzicht.

Gecorrigeerde versie van 17 september 2023. Abusievelijk waren de blanco- en ongeldige stemmen niet vermeld.

Naar de mening van de Bewonerscommissie i.o. is het dus overduidelijk, op basis van deze uitslag, dat een grote meerderheid van onze medebewoners akkoord gaat met de oprichting van onze nieuwe commissie.

Hoe nu verder

De komende tijd zijn er nog veel formaliteiten uit te voeren. Hieronder noemen wij in willekeurige volgorde:

• Erkenning aanvragen bij Woonzorg Nederland. Afhankelijk van deze erkenning –
• Reglement of statuten opstellen
• Bestuursfuncties (voorzitter, secretaris en penningmeester) verdelen
• Enquête onder alle huurders opzetten en uitvoeren
• Bankrekening aanvragen
• Werkplan opstellen
• Algemene bewonersvergadering uitschrijven

Nogmaals dank dat u in zo groten getale heeft gereageerd en ons met uw stem uw vertrouwen heeft gegeven. Wij houden u de komende tijd op de hoogte van de verdere ontwikkelingen via nieuwsbrieven (digitaal en papier) en de website.

Met vriendelijke groet
Bewonerscommissie de Componist i.o.
16 september 2024

Het is een zomerse woensdagmorgen in het stadje St. Croix de Baudet.
Op de Place de la République is het een drukte van belang. De wekelijkse warenmarkt wordt druk bezocht. Op het terras van Café du Sport zitten acht mannen, waaronder vier met de bekende zwarte alpino’s, rond twee tafels. Zij zijn in druk gesprek over de komende gemeenteraadsverkiezingen onder het genot van een of meer glazen Pastis’. Onder hen ook de kapelaan van de L’Eglise des Saints Anges. Een monumentaal kerkje dat enkele straten verderop aan een klein plein staat. Hij heeft de kerk achtergelaten maar de deuren staan open. Alhoewel hij niet verwacht dat er vanochtend mensen komen bidden, laat staan biechten.

Thierry en Philippe, twee opgeschoten jochies van 12 en 11 jaar oud, zwerven door het dorp. Zij vervelen zich en zijn uit op een spannend avontuurtje. Als zij voor de monumentale kerkdeur staan besluiten zij om binnen een kijkje te nemen. Wie weet ligt er nog ergens wat muntgeld van de laatste kerkdienst of iets anders van waarde. Thierry neemt het linker kerkpad en Philippe het rechter, maar al snel stellen zij vast dat hier eigenlijk niets te halen valt. Dan zien zij vlak naast de kansel enkele gouden kandelaars staan en Thierry stelt voor er daar een paar van mee te nemen.

Terwijl zij proberen een tweetal van die kandelaars in een meegenomen plastic zak te stoppen schrikken zij op van voetstappen op de tegelvloer achter in de kerk. Verschrikt laten zij de zak vallen en beginnen te rennen. Zij zijn bijna bij de uitgang als Philippe struikelt over een losse veter in zijn Nikes. Hij probeert zich nog staande te houden maar neemt in zijn val een manshoog beeld van een van de engelen mee. Het beeld valt om en valt in duizend stukjes. De kwajongens kijken niet meer om. Zij hebben maar één doel en dat is ongezien wegkomen. En dat lukt gelukkig.

Als die middag de kapelaan, enigszins onder invloed, zijn kerk betreedt zijn de vogels gevlogen maar de engel zal nooit meer vliegen. Een kostbare grap stelt hij onmiddellijk vast.
Hij besluit de eerstvolgende kerkdienst een beroep te doen op de massaal aanwezige kerkgangers en hen te vragen die dag en de komende dagen een financiële bijdrage te doen in de speciaal daarvoor bestemde kartonnen doos vlak naast de ingang van de kerk. Een soort kerkelijke crowdfunding avant la lettre.

De volgende marktdag zijn Thierry en Philippe van hun schik bekomen. De kapelaan zit weer, zoals hij dat gewend is, op het terras en ditmaal is de uitslag van de verkiezingen het onderwerp van gesprek. Extreemrechts heeft ook in hun stad gewonnen en er komt dus ook een nieuwe, extreemrechtse, burgemeester. Hij heeft al beloofd de criminaliteit in de stad hard aan te pakken. Thierry en Philippe weten daar nog niets van. Zij kijken geen televisie en lezen geen kranten.

Ditmaal nemen zij de achterdeur van de kerk en opnieuw zien zij niemand. Zij rennen naar de voorzijde van de kerk en daar staat op een tafel naast de ingang een grote kartonnen doos. Als zij de deksel eraf halen zien zijn tot hun schrik, maar ook genoegen, een grote hoeveelheid munt- en papiergeld. Meer dan zij ooit van hun leven hebben gezien.
Er wordt geen moment geaarzeld en binnen luttele seconden verlaten zij, met de doos onder de arm van Philippe, via de achterzijde de kerk.
Als zij bijna bij de Place de la République zijn struikelt Philippe over een losse veter van zijn Nikes. De kartonnen doos vliegt door de lucht, evenals Philippe en het geld valt uit de doos op straat. Helaas staat er al de hele dag een stevige Mistral en het papiergeld waait in een grote wolk richting het plein. Geld als manna.

Thierry en Philippe druipen zo snel mogelijk af terwijl de kapelaan met grote verbazing vanuit zijn stoel op het terras de Eurobiljetten voorbij ziet vliegen. Hij heeft dan nog geen vermoeden dat hij het voortaan met één engel minder zal moeten doen.

Je begrijpt dat dit verhaal volledig uit mijn duim gezogen is en moet worden gerangschikt onder de categorie fake nieuws.

Ernst
16 juli 2024

Op de terugreis van een heerlijke vakantie in Zweden verbaas ik mij, direct na het passeren van de Duitse grens, over de overweldigende hoeveelheid oranje. Op vlaggetjes aan auto’s, slingers in de straatjes in de kleinste gehuchten, tot volledig oranje geverfde gevels van huizen en meters hoge opblaasleeuwen. Het staat eigenlijk voor geen meter op die prachtige traditionele Drentse huizen met hun hoge rieten daken.

Al snel realiseer ik mij dat de Oranje gekte is begonnen en dat heel Nederland er vast van overtuigd is dat wij na 36 jaar, met twee vingers in de neus, Europees kampioen zullen worden.

Het blijkt zich niet te beperken tot de provincie Drenthe. Waar je ook rijdt op onze weg naar het zo vertrouwde Robert Stolzplantsoen, overal kleurt het Oranje. Terwijl ik het Robert Stolzplantsoen opdraai, constateer ik echter dat er helemaal geen sprake is van Oranje of rood-wit blauwe vlaggen. Zouden er in de Componist dan geen Oranjesupporters wonen? Ik kan het bijna niet geloven.

Thuisgekomen na een vermoeiende en lange dag wil ik mijzelf verwennen met een glaasje Grüner Veltliner, mijn favoriete witte wijn uit Oostenrijk. Maar tot mijn teleurstelling blijk ik helemaal geen wijn meer op voorraad te hebben. Wel nog een fles Italiaans water. Hals over kop pak ik mijn fiets om bij de slijter nog een voorraadje van die heerlijke Oostenrijkse wijn te halen. Maar mijn teleurstelling is groot als ik de boodschap krijg dat deze is uitverkocht.

Kennelijk hebben veel mensen gedacht – als de Oranje-leeuwen’ tegen Oostenrijk voetballen is vanavond één of meer glazen Grüner Veltliner misschien wel het recept om onszelf moed in te drinken en om die stugge Oostenrijkers te verslaan.

Ik besluit dan maar een paar flessen Pinot Grigio in te slaan. Per slot van rekening is Italië het buurland van Oostenrijk en hebben zij zich de vorige avond met de hakken over de sloot geplaatst voor de volgende ronde door in de laatste seconden nog gelijk te maken tegen Kroatië.

De Pinot Grigio bleek helaas niet het recept om de Oostenrijkers te verslaan. Hoewel ‘wij’ steeds een achterstand konden ombuigen scoorden de Oostenrijkers toch nog een derde treffer en verloren wij met 3-2, waardoor wij slechts derde in de poule werden en, volgens de analytici, moeten vrezen voor een hele sterke tegenstander in de volgende ronde.

Vandaag is de teleurstelling groot en worden ‘onze jongens’ in de binnen- en buitenlandse pers tot op de grond toe afgebrand. Zo gaat dat in ons kikkerlandje. Ineens zijn wij vergeten dat wij er toch van overtuigd waren Europees kampioen te zullen worden.

Intussen zal ik ervoor zorgen dat die twee flessen Pinot Grigio volgende week dinsdag leeg zijn (kleine moeite), zodat ik met een Grüner Veltliner in de hand kan proosten op een klinkende overwinning van de Oranje-leeuwen op een veel sterker land, waarschijnlijk Engeland of België, om dan vervolgens Oostenrijk in de finale nog eens te treffen.

Ik geloof het bijna zelf.

Ernst
2 juli 2024