Het is een zomerse woensdagmorgen in het stadje St. Croix de Baudet.
Op de Place de la République is het een drukte van belang. De wekelijkse warenmarkt wordt druk bezocht. Op het terras van Café du Sport zitten acht mannen, waaronder vier met de bekende zwarte alpino’s, rond twee tafels. Zij zijn in druk gesprek over de komende gemeenteraadsverkiezingen onder het genot van een of meer glazen Pastis’. Onder hen ook de kapelaan van de L’Eglise des Saints Anges. Een monumentaal kerkje dat enkele straten verderop aan een klein plein staat. Hij heeft de kerk achtergelaten maar de deuren staan open. Alhoewel hij niet verwacht dat er vanochtend mensen komen bidden, laat staan biechten.

Thierry en Philippe, twee opgeschoten jochies van 12 en 11 jaar oud, zwerven door het dorp. Zij vervelen zich en zijn uit op een spannend avontuurtje. Als zij voor de monumentale kerkdeur staan besluiten zij om binnen een kijkje te nemen. Wie weet ligt er nog ergens wat muntgeld van de laatste kerkdienst of iets anders van waarde. Thierry neemt het linker kerkpad en Philippe het rechter, maar al snel stellen zij vast dat hier eigenlijk niets te halen valt. Dan zien zij vlak naast de kansel enkele gouden kandelaars staan en Thierry stelt voor er daar een paar van mee te nemen.

Terwijl zij proberen een tweetal van die kandelaars in een meegenomen plastic zak te stoppen schrikken zij op van voetstappen op de tegelvloer achter in de kerk. Verschrikt laten zij de zak vallen en beginnen te rennen. Zij zijn bijna bij de uitgang als Philippe struikelt over een losse veter in zijn Nikes. Hij probeert zich nog staande te houden maar neemt in zijn val een manshoog beeld van een van de engelen mee. Het beeld valt om en valt in duizend stukjes. De kwajongens kijken niet meer om. Zij hebben maar één doel en dat is ongezien wegkomen. En dat lukt gelukkig.

Als die middag de kapelaan, enigszins onder invloed, zijn kerk betreedt zijn de vogels gevlogen maar de engel zal nooit meer vliegen. Een kostbare grap stelt hij onmiddellijk vast.
Hij besluit de eerstvolgende kerkdienst een beroep te doen op de massaal aanwezige kerkgangers en hen te vragen die dag en de komende dagen een financiële bijdrage te doen in de speciaal daarvoor bestemde kartonnen doos vlak naast de ingang van de kerk. Een soort kerkelijke crowdfunding avant la lettre.

De volgende marktdag zijn Thierry en Philippe van hun schik bekomen. De kapelaan zit weer, zoals hij dat gewend is, op het terras en ditmaal is de uitslag van de verkiezingen het onderwerp van gesprek. Extreemrechts heeft ook in hun stad gewonnen en er komt dus ook een nieuwe, extreemrechtse, burgemeester. Hij heeft al beloofd de criminaliteit in de stad hard aan te pakken. Thierry en Philippe weten daar nog niets van. Zij kijken geen televisie en lezen geen kranten.

Ditmaal nemen zij de achterdeur van de kerk en opnieuw zien zij niemand. Zij rennen naar de voorzijde van de kerk en daar staat op een tafel naast de ingang een grote kartonnen doos. Als zij de deksel eraf halen zien zijn tot hun schrik, maar ook genoegen, een grote hoeveelheid munt- en papiergeld. Meer dan zij ooit van hun leven hebben gezien.
Er wordt geen moment geaarzeld en binnen luttele seconden verlaten zij, met de doos onder de arm van Philippe, via de achterzijde de kerk.
Als zij bijna bij de Place de la République zijn struikelt Philippe over een losse veter van zijn Nikes. De kartonnen doos vliegt door de lucht, evenals Philippe en het geld valt uit de doos op straat. Helaas staat er al de hele dag een stevige Mistral en het papiergeld waait in een grote wolk richting het plein. Geld als manna.

Thierry en Philippe druipen zo snel mogelijk af terwijl de kapelaan met grote verbazing vanuit zijn stoel op het terras de Eurobiljetten voorbij ziet vliegen. Hij heeft dan nog geen vermoeden dat hij het voortaan met één engel minder zal moeten doen.

Je begrijpt dat dit verhaal volledig uit mijn duim gezogen is en moet worden gerangschikt onder de categorie fake nieuws.

Ernst
16 juli 2024

Op de terugreis van een heerlijke vakantie in Zweden verbaas ik mij, direct na het passeren van de Duitse grens, over de overweldigende hoeveelheid oranje. Op vlaggetjes aan auto’s, slingers in de straatjes in de kleinste gehuchten, tot volledig oranje geverfde gevels van huizen en meters hoge opblaasleeuwen. Het staat eigenlijk voor geen meter op die prachtige traditionele Drentse huizen met hun hoge rieten daken.

Al snel realiseer ik mij dat de Oranje gekte is begonnen en dat heel Nederland er vast van overtuigd is dat wij na 36 jaar, met twee vingers in de neus, Europees kampioen zullen worden.

Het blijkt zich niet te beperken tot de provincie Drenthe. Waar je ook rijdt op onze weg naar het zo vertrouwde Robert Stolzplantsoen, overal kleurt het Oranje. Terwijl ik het Robert Stolzplantsoen opdraai, constateer ik echter dat er helemaal geen sprake is van Oranje of rood-wit blauwe vlaggen. Zouden er in de Componist dan geen Oranjesupporters wonen? Ik kan het bijna niet geloven.

Thuisgekomen na een vermoeiende en lange dag wil ik mijzelf verwennen met een glaasje Grüner Veltliner, mijn favoriete witte wijn uit Oostenrijk. Maar tot mijn teleurstelling blijk ik helemaal geen wijn meer op voorraad te hebben. Wel nog een fles Italiaans water. Hals over kop pak ik mijn fiets om bij de slijter nog een voorraadje van die heerlijke Oostenrijkse wijn te halen. Maar mijn teleurstelling is groot als ik de boodschap krijg dat deze is uitverkocht.

Kennelijk hebben veel mensen gedacht – als de Oranje-leeuwen’ tegen Oostenrijk voetballen is vanavond één of meer glazen Grüner Veltliner misschien wel het recept om onszelf moed in te drinken en om die stugge Oostenrijkers te verslaan.

Ik besluit dan maar een paar flessen Pinot Grigio in te slaan. Per slot van rekening is Italië het buurland van Oostenrijk en hebben zij zich de vorige avond met de hakken over de sloot geplaatst voor de volgende ronde door in de laatste seconden nog gelijk te maken tegen Kroatië.

De Pinot Grigio bleek helaas niet het recept om de Oostenrijkers te verslaan. Hoewel ‘wij’ steeds een achterstand konden ombuigen scoorden de Oostenrijkers toch nog een derde treffer en verloren wij met 3-2, waardoor wij slechts derde in de poule werden en, volgens de analytici, moeten vrezen voor een hele sterke tegenstander in de volgende ronde.

Vandaag is de teleurstelling groot en worden ‘onze jongens’ in de binnen- en buitenlandse pers tot op de grond toe afgebrand. Zo gaat dat in ons kikkerlandje. Ineens zijn wij vergeten dat wij er toch van overtuigd waren Europees kampioen te zullen worden.

Intussen zal ik ervoor zorgen dat die twee flessen Pinot Grigio volgende week dinsdag leeg zijn (kleine moeite), zodat ik met een Grüner Veltliner in de hand kan proosten op een klinkende overwinning van de Oranje-leeuwen op een veel sterker land, waarschijnlijk Engeland of België, om dan vervolgens Oostenrijk in de finale nog eens te treffen.

Ik geloof het bijna zelf.

Ernst
2 juli 2024

De eerste echt warme lentedag!
Om 9 uur de balkondeur al wijd opengezet, stoel richting zon geschoven, met uitzicht op het nestkastje dat nog steeds een mezennestje is, aan het aanhoudende gepiep te horen.
Terwijl ik van mijn ontbijt zit te genieten merk ik dat de ouders niet meer af en aan vliegen, maar vanuit een hoge wilgenstruik krachtige piepgeluiden laten horen. Ongetwijfeld betekent dat zoiets als: “Kom er toch uit! Wij zorgen niet meer voor jullie, nu moet je het zelf doen. Hup, het nest uit!”
Mijn ogen zijn constant gericht op het ronde gaatje van het nest en ja hoor, op een bepaald moment komt daar een snuitje tevoorschijn. Het lijkt wel of ik naar de balkonscène van de Paus zit te kijken, denk ik bij mezelf.
De buitenwereld ziet er zeker angstaanjagend uit, want meteen verdwijnt het koppie weer, om moed te verzamelen. Nu begint dat spel van terugtrekken en weer tevoorschijn komen (die prachtige Franse uitdrukking ‘Retirer pour mieux sauter’ is hier op z’n plaats) en ik pak mijn smartphone erbij om een foto te maken.

Na drie kwartier is het vogeltje zo ver. Steeds meer van het ronde lijfje vertoont zich en twee pootjes buigen zich over de rand van de opening. Nu begint het zelf ook dat krachtige gepiep uit te stoten en na een stimulerend antwoord van pa of ma werkt het kleintje zich naar buiten, probeert onhandig wat vliegbeweginkjes uit en maakt een zachte landing op mijn balkon. Daar ligt het eventjes doodstil, hulpeloos, en na een tijdje pak ik het voorzichtig beet.
Wat zacht, wat klein, wat levend!
Ik zet het op de balkonrand, geef het een duwtje en daar fladdert het weg, de wilgenstruik in. Dat was nummer één. Er zullen toch wel meer jonkies zijn?

Het blijft stil op het balkon, behalve dan dat de buren boven en naast mij ook op het balkon zijn gaan zitten en de bekende conversatie tussen echtparen een aanvang heeft genomen. Ik maak ‘n kop koffie voor mezelf en blijf me concentreren op het vogelnestje. Geen beweging te zien, geen balkonscène meer.
Aan het eind van de ochtend open ik het nestkastje.
En daar zie ik twee meesjes, wachtend op het goede moment om uit te vliegen. Een van de twee kijkt verstoord op: Waar komt al dat licht opeens vandaan? Daar zal toch niet iemand zijn die wil ingrijpen in de natuur, zogenaamd om ons te helpen?
Het andere meesje heeft een rustiger karakter, slaapt nog even lekker door, voor het harde vogelleven van start gaat.
Ik mompel een excuus, maak nog wel even gauw een foto en sluit het nestkastje weer.
Vanuit mijn zonnige positie zie ik in de loop van de dag de twee laatste vogeltjes uitvliegen.
Nu schijnt de zon nog, vanavond gaat het regenen. Ik hoop dat ze daar tegen kunnen.

Mia Meijer
3 mei 2024