Op de terugreis van een heerlijke vakantie in Zweden verbaas ik mij, direct na het passeren van de Duitse grens, over de overweldigende hoeveelheid oranje. Op vlaggetjes aan auto’s, slingers in de straatjes in de kleinste gehuchten, tot volledig oranje geverfde gevels van huizen en meters hoge opblaasleeuwen. Het staat eigenlijk voor geen meter op die prachtige traditionele Drentse huizen met hun hoge rieten daken.

Al snel realiseer ik mij dat de Oranje gekte is begonnen en dat heel Nederland er vast van overtuigd is dat wij na 36 jaar, met twee vingers in de neus, Europees kampioen zullen worden.

Het blijkt zich niet te beperken tot de provincie Drenthe. Waar je ook rijdt op onze weg naar het zo vertrouwde Robert Stolzplantsoen, overal kleurt het Oranje. Terwijl ik het Robert Stolzplantsoen opdraai, constateer ik echter dat er helemaal geen sprake is van Oranje of rood-wit blauwe vlaggen. Zouden er in de Componist dan geen Oranjesupporters wonen? Ik kan het bijna niet geloven.

Thuisgekomen na een vermoeiende en lange dag wil ik mijzelf verwennen met een glaasje Grüner Veltliner, mijn favoriete witte wijn uit Oostenrijk. Maar tot mijn teleurstelling blijk ik helemaal geen wijn meer op voorraad te hebben. Wel nog een fles Italiaans water. Hals over kop pak ik mijn fiets om bij de slijter nog een voorraadje van die heerlijke Oostenrijkse wijn te halen. Maar mijn teleurstelling is groot als ik de boodschap krijg dat deze is uitverkocht.

Kennelijk hebben veel mensen gedacht – als de Oranje-leeuwen’ tegen Oostenrijk voetballen is vanavond één of meer glazen Grüner Veltliner misschien wel het recept om onszelf moed in te drinken en om die stugge Oostenrijkers te verslaan.

Ik besluit dan maar een paar flessen Pinot Grigio in te slaan. Per slot van rekening is Italië het buurland van Oostenrijk en hebben zij zich de vorige avond met de hakken over de sloot geplaatst voor de volgende ronde door in de laatste seconden nog gelijk te maken tegen Kroatië.

De Pinot Grigio bleek helaas niet het recept om de Oostenrijkers te verslaan. Hoewel ‘wij’ steeds een achterstand konden ombuigen scoorden de Oostenrijkers toch nog een derde treffer en verloren wij met 3-2, waardoor wij slechts derde in de poule werden en, volgens de analytici, moeten vrezen voor een hele sterke tegenstander in de volgende ronde.

Vandaag is de teleurstelling groot en worden ‘onze jongens’ in de binnen- en buitenlandse pers tot op de grond toe afgebrand. Zo gaat dat in ons kikkerlandje. Ineens zijn wij vergeten dat wij er toch van overtuigd waren Europees kampioen te zullen worden.

Intussen zal ik ervoor zorgen dat die twee flessen Pinot Grigio volgende week dinsdag leeg zijn (kleine moeite), zodat ik met een Grüner Veltliner in de hand kan proosten op een klinkende overwinning van de Oranje-leeuwen op een veel sterker land, waarschijnlijk Engeland of België, om dan vervolgens Oostenrijk in de finale nog eens te treffen.

Ik geloof het bijna zelf.

Ernst
2 juli 2024

De eerste echt warme lentedag!
Om 9 uur de balkondeur al wijd opengezet, stoel richting zon geschoven, met uitzicht op het nestkastje dat nog steeds een mezennestje is, aan het aanhoudende gepiep te horen.
Terwijl ik van mijn ontbijt zit te genieten merk ik dat de ouders niet meer af en aan vliegen, maar vanuit een hoge wilgenstruik krachtige piepgeluiden laten horen. Ongetwijfeld betekent dat zoiets als: “Kom er toch uit! Wij zorgen niet meer voor jullie, nu moet je het zelf doen. Hup, het nest uit!”
Mijn ogen zijn constant gericht op het ronde gaatje van het nest en ja hoor, op een bepaald moment komt daar een snuitje tevoorschijn. Het lijkt wel of ik naar de balkonscène van de Paus zit te kijken, denk ik bij mezelf.
De buitenwereld ziet er zeker angstaanjagend uit, want meteen verdwijnt het koppie weer, om moed te verzamelen. Nu begint dat spel van terugtrekken en weer tevoorschijn komen (die prachtige Franse uitdrukking ‘Retirer pour mieux sauter’ is hier op z’n plaats) en ik pak mijn smartphone erbij om een foto te maken.

Na drie kwartier is het vogeltje zo ver. Steeds meer van het ronde lijfje vertoont zich en twee pootjes buigen zich over de rand van de opening. Nu begint het zelf ook dat krachtige gepiep uit te stoten en na een stimulerend antwoord van pa of ma werkt het kleintje zich naar buiten, probeert onhandig wat vliegbeweginkjes uit en maakt een zachte landing op mijn balkon. Daar ligt het eventjes doodstil, hulpeloos, en na een tijdje pak ik het voorzichtig beet.
Wat zacht, wat klein, wat levend!
Ik zet het op de balkonrand, geef het een duwtje en daar fladdert het weg, de wilgenstruik in. Dat was nummer één. Er zullen toch wel meer jonkies zijn?

Het blijft stil op het balkon, behalve dan dat de buren boven en naast mij ook op het balkon zijn gaan zitten en de bekende conversatie tussen echtparen een aanvang heeft genomen. Ik maak ‘n kop koffie voor mezelf en blijf me concentreren op het vogelnestje. Geen beweging te zien, geen balkonscène meer.
Aan het eind van de ochtend open ik het nestkastje.
En daar zie ik twee meesjes, wachtend op het goede moment om uit te vliegen. Een van de twee kijkt verstoord op: Waar komt al dat licht opeens vandaan? Daar zal toch niet iemand zijn die wil ingrijpen in de natuur, zogenaamd om ons te helpen?
Het andere meesje heeft een rustiger karakter, slaapt nog even lekker door, voor het harde vogelleven van start gaat.
Ik mompel een excuus, maak nog wel even gauw een foto en sluit het nestkastje weer.
Vanuit mijn zonnige positie zie ik in de loop van de dag de twee laatste vogeltjes uitvliegen.
Nu schijnt de zon nog, vanavond gaat het regenen. Ik hoop dat ze daar tegen kunnen.

Mia Meijer
3 mei 2024

INSTINCT

Het vogelnestje op mijn balkon is weer in bedrijf!
Al een paar weken hebben twee meesjes het onderkomen geïnspecteerd, geschikt bevonden en er hun intrek in genomen. Of het hetzelfde stel is als vorig jaar weet ik niet, maar ik ga ervan uit dat dat wel zo is.
Inmiddels zullen er wel enkele eitjes in het nestje liggen, want het is een va et vient van beurtelings pa en ma, dat steeds intensiever wordt. Een van de twee – ik schat dat het de moeder is – blijft urenlang binnen, terwijl de ander constant in de weer is met lekkere hapjes voor zijn partner.
Af en toe luister ik of dat subtiele getwitter van jonkies al te horen is, maar tot nu toe is dat niet het geval.
Ik moet denken aan vorig jaar, toen die steeds krachtiger roep om eten dagenlang te horen was geweest tot er een plotselinge stilte op het balkon ontstond. Dat gaf me een gevoel van leegte. De vogeltjes waren zonder dat ik het gemerkt had uitgevlogen, het nest zou nu wel verlaten zijn. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, klom op een stoel en opende het vogelnestje aan de achterkant. Ik zag prachtig nestmateriaal, kunstig in verschillende laagjes opgebouwd, met in het midden een leeg holletje. Maar … in een hoekje van het nest zat een piepklein angstig kijkend vogeltje, dat nog niet de moed of de kracht had kunnen opbrengen om uit te vliegen.
Nu zag het de kans schoon; het plotselinge daglicht moet verleidelijk gewerkt hebben. En daar vloog het, voor de eerste keer in zijn leventje. Nog enigszins schommelend kwam het op het balkon terecht.
Dat was koren op de molen van mijn kat, want die schoot razendsnel uit de kamer tevoorschijn en greep dat bewegende bolletje beet. Hij speelde losjes met zijn prooi, die zich steeds wist los te wurmen om onmiddellijk daarna weer gepakt te worden. Ik stond erbij en keek ernaar. Alle dieren hebben hun eigen instinct, dacht ik. Het heeft geen nut om in te grijpen. Mijn kat speelde gewoon, zonder het vogeltje te verwonden of te doden.
Tenslotte bevrijdde het zich definitief en schoot zonder aarzeling hoog de lucht in, zijn vrijheid tegemoet. Ik kon me voorstellen hoe dat vogeltje zich voelde!
Heel benieuwd ben ik hoe het dit jaar zal gaan.
Een kat heb ik niet meer, dus de nieuwe lichting meesjes heeft wat dat betreft niets meer te vrezen.

Mia
23 april 2024