Het is alweer maart en vandaag laat de zon zich eindelijk weer eens van zijn (of is het haar) goede kant zien. De temperatuur is weer wat aangenamer en over de bomen hangt alweer een magere groene sluier. De vogels zijn druk in de weer en op de grond komen alweer de eerste sneeuwklokjes en narcissen op. Eigenlijk laat de natuur zien dat wij in De haag, die mauie stad an de dùinûh, wonen.

Nadeel is dan ook weer dat de eerste meeuwen alweer op onze met sedum begroeide daken zijn neergestreken. Op zoek naar voedsel en naar materiaal voor de eerste nesten krijsen zij er op los. De zon is nog maar net op en die ‘beesten’ beginnen alweer aan hun dagelijkse krijsende, seksuele, lokgroep.

De laatste jaren heeft zich nog een ander vreemde vogelsoort gevestigd in de grasstroken langs de sloot voor ons huis, de Nijlgans. Nou die kunnen er ook wat van!! De eerste broedsels van zo’n zes tot negen kuikens staan alweer op hun pootjes.

Vanmorgen liep er een wat oudere man voor mij met achter zich een loslopend bruin hondje van een onduidelijk merk. De man was het bruggetje nog niet over of hij haalde een grote plastic zak met daarin vogelzaad uit zijn jaszak. Nou zie ik de man vanaf mijn woning vrijwel elke dag dezelfde route lopen en steeds komt dan die plastic zak tevoorschijn en strooit hij dat leeg op diverse plaatsen. Onmiddellijk komen er dan tientallen vogels op hem af, die waarschijnlijk al reikhalzend hadden uitgekeken naar deze ‘weldoener’.

Ik aarzelde niet en besloot de man op dit gedrag aan te spreken, waarop zich de volgende typisch Haagse discussie voltrok. “Meneer mag ik u wat vragen? Doet u dat elke dag die beesten voeren”?

De man keek min of meer verontwaardigd om en zei” Beiste meneâh, dat zèn vaugels hoâh”.
Ik besloot mijn vraag daarop enigszins aan te passen want kennelijk was het woord beesten voor deze man een soort scheldnaam.

“Gebruik uw verstand meneer, in deze tijd van het jaar hoeven die vogels niet meer gevoerd te worden. Dat vinden ze echt zelf wel. Doordat u ze nu voert hebben wij hier erg veel overlast van meeuwen, ganzen, kraaien en duiven”.

Het duurde kennelijk even voordat het tot de man doordrong, maar toen reageerde hij volkomen onverwachts “Gebrùik zelluf u vestand meneâh. Weit u bè wie u mot zèn, meneâh, bè die dùivenmellekâhs.

Tegen zoveel schlemiel kon ik niet meer op. Ik bedankte de man voor het veroorzaken van de overlast en wenste hem ein fène dag .

Een paar uur later schuifelde een nog wat oudere man langs de sloot met aan zijn arm een boodschappentas. Halverwege stopte hij en keek naar een koppel Nijlganzen met daar omheen 9 ganzenkuikens. Terwijl hij zijn tas opende en daar een grote Tupperware doos uithaalde kwamen er zeker twintig andere vogels aangevlogen. De doos ging open en ja hoor, handenvol vogelzaad werd uitgestrooid in het gras. Vol bewondering bleef de oude baas nog een poosje vol trots staan kijken terwijl in een mum van tijd het vogelzaad verdween in de bekken van hongerige meeuwen, kraaien, duiven en nijlganzen.

Van een grote afstand keek ik naar dit tafereel en vroeg mij af; “zâh dat nâh un dùivenmellekâh zèn”?

Ernst – 7 maart 2024

Tram 3 net gehaald! Dankzij twee kinderen die met gespreide armen de deur voor me openhouden. Ik bedank de jongen en het meisje en we lopen meteen met elkaar door. De jongen gaat tegenover me zitten, het meisje naast me. Wat een klein incidentje al saamhorigheid teweeg kan brengen!
“Mooi haar heb je!” zeg ik bewonderend tegen het meisje en even raak ik de roze krullen aan die naast haar gezichtje dansen. Daarachter is het haar gewoon blond.
Enthousiast laat ze mij meteen op haar telefoontje zien van welk merk die haarverf is en uit welke kleuren ze kon kiezen. Ik merk op dat ik ook mijn haar kleur omdat ik anders grijs haar zou hebben, maar gewoon lichtbruin. “Ik kan mijn haar toch moeilijk roze gaan kleuren”, zeg ik, half vragend. Ze kijken me onderzoekend aan.
De jongen denkt dat het me niet echt zou staan, het meisje vindt dat het best kan. Daarna komen we op onze lievelingskleuren. Het meisje houdt het op roze, maar lila en paars kunnen er ook mee door. Ik vertel dat mijn lievelingskleur op dit moment donkeroranje is. De jongen houdt van groen en dat is te zien ook: hij draagt een lichtgroen jack en als hij dat open ritst, zie ik een olijfgroene outfit uit één stuk. Ik ben niet echt onder de indruk, maar hij laat een badge zien met ‘military’ erop en nog wat meer stoere tekst. “We gaan naar het Universum, daarom heb ik dit aan”, zegt hij. Nu snap ik het.
We springen heerlijk van de hak op de tak en komen op het volgende onderwerp: schoenen. De zool van een van de schoenen van de jongen is aan de voorkant helemaal los. Maar hij kan er nog goed op lopen, het zijn z’n lievelingsschoenen. Ze hebben klittenband, dat is wel heel handig. Veters strikken vindt hij maar lastig en duurt zo lang. Ik til een van mijn sneakers op en maak de veters los. “Laat eens zien hoe jij veters strikt”, nodig ik hem uit en zonder na te denken wil hij dat meteen wel demonstreren.
Eerst gaat hij recht voor de schoen zitten. Dan begint hij uiterst geconcentreerd en heel langzaam de veters te strikken. Alsof hij het voor het eerst van zijn leven doet. “Ik heb het vorig jaar pas geleerd”, zegt hij bij wijze van verklaring. Ik vraag hem hoe oud hij is. Negen jaar is hij.
Nu wil het meisje laten zien hoe snel zij het kan. Zij blijkt 11 jaar te zijn.
We maken er een wedstrijdje van en beginnen te tellen (volgens mij tellen ‘n paar mensen om ons heen ook mee). We komen tot zes. Nu ben ik natuurlijk aan de beurt en kom ook tot zes! De jongen doet het nog een keer opnieuw, maar tot minder dan 11 tellen komt hij niet. Het meisje en ik leren hem nog een paar trucjes.
Ze stappen bij halte Spui uit, want eerst gaan ze nog even naar Jamin. “Ja-min”, zeggen ze. Voor mij is het nog steeds “Sja-min”.
Wat zijn kinderen nog onbevangen op deze leeftijd, denk ik als ik weer alleen ben.
Voor van alles te porren, net als ik eigenlijk. Die eigenschap blijft altijd bij mij horen. Onbedorven, zou je ook kunnen zeggen. Hoe zou dat over laten we zeggen tien jaar zijn? De tram houden ze voor me open, dat lijkt mij wel. Maar daarna gaan ze ergens, los van mij, zitten en komen hun smartphones tevoorschijn. Of ze gaan met elkaar praten, zonder op de omgeving te letten. Een te somber beeld? Een realistisch beeld? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik van deze kinderen heb genoten. Ze worden kennelijk goed opgevoed, want ze zijn beleefd en vriendelijk.
Een minpuntje: ze hadden de jongen eerder moeten leren hoe je schoenveters strikt.

Mia Meijer – 12 februari 2024

Tegenover mij in lijn 3 is een oudere man met wat langer krullend grijs haar komen zitten. Kennelijk heeft hij een huurauto teruggebracht want in zijn hand houdt hij een envelopje van AVIS en moet hij nu terug naar huis met de tram.

Zo nu en dan kijk ik in zijn richting omdat ik vind dat hij erg lijkt op een klasgenoot van de middelbare school. Of zou het zijn dat ik denk dat hij er ruim zestig jaar na dato misschien wel zo uit zou kunnen zien. Toch komt het niet in mij op om het hem te vragen. Ben jij……………? Verdorie nu ben ik ook nog zijn naam kwijt.

Een aantal haltes verder hoor ik mijn mobiele telefoon en hoewel ik mij er eigenlijk altijd voor geneer, neem ik toch op. Je weet maar nooit. Ik probeer zo zachtjes mogelijk te spreken en het gesprek zo kort mogelijk te houden. Nadat ik het gesprek heb beëindigd, stop ik mijn mobieltje weer snel in mijn tas.

“Wat een mooie beltoon heeft u” zegt de oudere man. “Take Five van Dave Brubeck, hoe komt u daaraan?” Lachend kijk ik hem aan en bedank hem en leg uit dat je tegenwoordig alles op het internet kunt vinden. “Effe googelen”.

Al snel blijken wij beide liefhebbers te zijn van deze vorm van ‘moderne jazz’. Alhoewel Take Five al van begin jaren vijftig dateert werd ik er pas in de zestiger jaren op gewezen. Een toegankelijke vorm van muziek waarmee je gemakkelijk een jazzliefhebber kon worden. Nostalgie in een pure vorm. Als je Take Five mooi vond was de weg naar bijvoorbeeld Gerry Mulligan en Miles Davis eenvoudig.

Take Five werd voor mij ook de aanleiding om regelmatig een bezoekje te brengen aan Tocci’s Milk Bar aan de Hofsingel in Den Haag. De eerste milkbar in Nederland. Niet dat ik echt van melk hield, maar men draaide daar de betere jazz waaronder uiteraard Dave Brubeck. En de koffie was er ook best te drinken.

Mijn jongere broer bleek al eerder fan en draaide het nummer van het Dave Brubeck Quartet soms een aantal uren achter elkaar en ging daarna over op Blue Rondo à la Turk. Niet lang daarna kocht hij zelf een saxofoon en probeerde het te spelen. Die behoefte heb ik nooit gevoeld, maar de tranen spoelden over mijn wangen toen Take Five, de lange versie, werd gespeeld op zijn begrafenis.

“Eén voordeel heb ik wel”, zei ik tegen mijn overbuurman in lijn 3, “als ik Take Five hoor, weet ik zeker dat MIJN telefoon gaat. Niemand heeft immers deze beltoon”. De oudere man glimlachte en knikte bevestigend.

Drie haltes verder moest ik uitstappen en zei ik de oudere man vriendelijk goedendag. In het voorbijgaan hoorde ik hem nog zeggen “maar morgen weet u dat niet zo zeker meer, want vanavond heb ik ‘m ook op mijn telefoon”.

Op de terugweg naar huis zette ik Spotify aan en koos voor Take Five van Dave Brubeck en drukte op repeat en schakelde mijn oortjes in. Ik was even terug in de jaren zestig.

Ernst – 8 januari 2024