Toch maar naar de stad, op deze Monumentendag. In de tram komen drie jongetjes van een jaar of acht om me heen zitten. Een grote zak snoep gaat rond en de jongen naast me vist er een langwerpig paars snoepje uit, ‘n soort chips, zou ik zeggen. Het geeft af, zijn vingers worden er paars van. “Het lijkt wel verf”, merk ik op. “Dat is geen verf”, zegt de jongen die zo royaal aan het uitdelen is, “dat is flavour!” In ieder geval is het niet gezond, denk ik, maar ik kijk wel uit om dat hardop te zeggen.

Als ik bij de halte Grote Markt uitstap, voel ik Den Haag om me heen zinderen. De terrasjes zijn vol, de meeste winkels zijn open. Maar ik heb een missie, ik wil naar monumenten, naar musea! Om te beginnen loop ik door de Passage, een rijksmonument uit 1885. Midden onder de glazen koepel zie ik een bijzonder kunstwerk. Een cascade van hoedjes en petten stroomt omlaag. Misschien een hommage aan Prinsjesdag, waarop uitgenodigde dames de aandacht vragen met opvallende hoedjes? Daarna is het nog een aardig stukje lopen naar het Paleis Lange Voorhout, waar ik de tentoonstelling van Escher wil zien. Onderweg ga ik even bij Pulchri Studio langs, ‘een schilderkundig genootschap en galerie voor hedendaagse kunst’. Alles heel uitzonderlijk, zowel de zalen met exposities als de vele bezoekers. Iets te chique voor mij.

Dan kom ik eindelijk bij mijn doel voor vandaag: het Paleis met het werk van Escher. Een monumentaal entree, compleet met een receptioniste. Ik groet haar en wil doorlopen; per slot van rekening is vandaag het bezoek gratis. Maar dat blijkt niet zo te zijn! De receptioniste begint met te zeggen dat het half vijf is en dat de expo nog maar een half uur te zien is. En dat een kaartje € 12,50 kost, ook al is het Monumentendag. “Dan gebruik ik mijn museumjaarkaart wel”, zeg ik en wil die tevoorschijn halen. Ook die is hier niet van toepassing.
Ik groet zo beleefd mogelijk en verlaat enorm teleurgesteld het gebouw.

Even later treft u mij als vanouds aan bij Bodega de Posthoorn, waar ik mij troost met een goed glas wijn en de bijbehorende portie bitterballen. Toevallig ook € 12,50!

Dit was mijn achttiende column voor de website van De Componist, de laatste. Na anderhalf jaar wordt het tijd voor mij om me aan andere activiteiten te wijden. Ik bedank de redactie voor de prettige samenwerking en de bewoners van ons gebouw voor de positieve feedback die ik vaak heb ontvangen. Het ga jullie goed!

Mia Meijer
19 september 2024

24 rozen

Vijfenvijftig jaar geleden raadde onze trouwambtenaar ons in zijn welkom speech aan om niet onze verjaardagen te vieren maar onze trouwdag en dat vervolgens vooral niet te vergeten.

Op zichzelf niet z’n gek idee, vooral als je niet jaarlijks wilt vieren dat je weer een jaartje ouder bent geworden. Totdat je na verloop van een aantal jaren tot de ontdekking komt dat je verjaardag en je trouwdag je samen weer een vol jaar ouder maken. Daarmee wordt het een min of meer geldige reden om die twee dagen gewoon zo nu en dan te vergeten. We noemen dat met elkaar ‘struisvogelpolitiek’ of ‘je kop in het zand steken’.

Onlangs was ik onze trouwdag een keer niet vergeten en besloot om dit heuglijke feit op te sieren met een grote bos rozen. Geen 55 maar 24, want ook ik moet op de kleintjes letten en zo bijzonder is 55 nou ook weer niet.

Bij de bloemenkiosk op de Frederik Hendriklaan vroeg ik om 24 rozen. Je zult je afvragen waarom 24, nou om twee redenen – enerzijds omdat Toon Hermans het ooit gezongen heeft en anderzijds omdat de cijfers van onze trouwdag opgeteld op 24 uitkomen. De verkoopster keek mij wat verbaasd aan maar bundelde toch 24 rozen in één boeket en vroeg niet verder.

Omdat geven geluk voor twee is, liep ik opgetogen met de grote bos terug naar mijn auto. Onderweg twee zebrapaden overstekend. Bij de tweede zebra kwam van de andere kant een wat oudere meneer aanlopen, die mij met een glimlach toeriep “gefeliciteerd met uw verjaardag, meneer”. Ik hield halverwege het zebrapad even in en antwoordde snel “ik ben niet jarig, maar 55 jaar getrouwd”.

Alsof ik het nieuws van de dag vertelde hield hij in en zei “maar beste man dat is toch een wereldprestatie, van harte gelukgewenst en doe de groeten aan uw vrouw”.

Op dat moment hoorden wij getoeter naast ons van een wat ongeduldige dame in een auto die netjes was gestopt om ons voorrang te verlenen. Zoals het hoort en niet zo vaak meer meemaakt. Geschrokken gaven wij, twee wildvreemde mannen, elkaar een hand en groeten elkaar beleefd. Als ik een hoed had gehad, had ik die ook nog beleefd afgenomen, zoals mijn vader zaliger altijd pleegde te doen.

Thuisgekomen overhandigde ik het prachtige boeket aan mijn geliefde echtgenote en vertelde haar van deze onverwachte ontmoeting. Samen konden wij niet anders als tot de conclusie komen dat er toch ook nog heel aardige mensen op deze wereld wonen.
Wij besloten diezelfde avond uit eten te gaan waardoor het toch nog een dure dag werd.

Ernst
24 oktober 2024

Als je even verder kijkt dan je supermarktneus lang is, kom je kleinschalige initiatieven tegen die weldadig aandoen. De moestuin in ‘ons’ Mozartpark is daar een prachtig voorbeeld van. Twee keer per week kunnen we terecht bij het picknickplekje om kleine hoeveelheden groente en soms ook fruit in te slaan. Ik zeg met opzet ‘inslaan’ en niet ‘kopen’ omdat datgene wat je uitzoekt niet betaald hoeft te worden. Een bijdrage in het spaarpotje is genoeg en er wordt ook helemaal niet gekeken of je dat wel doet en hoeveel muntjes je in het varkentje stopt.

Gisteren was ik er weer – tegen vier uur dus het was bijna sluitingstijd – en trof er nog wat sperziebonen en een wonderlijke komkommer aan. Alleen al vanwege de vorm nam ik hem. Het leek wel een boemerang! Misschien lastig snijden, maar wat een contrast met die kaarsrechte exemplaren die als klonen van elkaar in een doos in de supermarkt te vinden zijn!

“Ja, dat is nou een moestuinkomkommer”, zei de vrijwilligster vrolijk en ze haalde op mijn verzoek nog een verse krop sla uit de tuin, waarbij ik zag hoe zorgvuldig ze de aarde van de kluit verwijderde. Er zaten nog enkele mensen aan de picknicktafel, gezellig met elkaar aan de praat. Een vader met een jongetje aan de hand kwam vanaf de Mozartlaan over het bruggetje aangelopen. Ook buurtbewoners zijn welkom op deze plek!

Heus, je hoeft niet alles bij een supermarkt te kopen. Op de weekmarkt in Loosduinen kun je voor allerlei levensmiddelen terecht. Bij tuincentrum Onings hebben ze naast bloemen ook allerlei soorten fruit, groente en vruchtensap van boeren uit de regio. Iets duurder, maar vers en zonder overbodige plastic verpakking.

Waarom ben ik toch zo enthousiast over weekmarkten, speciaalzaken en middenstandszaken? Ik weet het al: in mijn jeugd is de kiem daarvoor gelegd. Mijn vader had in Haarlem een middenstandszaak, zoals elke winkel in die lange straat daar. Het was een herenmodezaak, met een mooie ouderwetse etalage, zoals de bakker en de slager en de groentezaken om ons heen die ook hadden.

Is dat nostalgie? Nee, want daar heb je last van als iets verdwenen is. En dit bestaat nog. Ik geef toe, je moet wat verder zoeken en misschien iets meer betalen, maar je kunt nog steeds terecht bij die kleinere winkels met een goede sortering en … een eigenaar of bediende die je met verstand van zaken te woord staat.

Mia Meijer
18 augustus 2024